وسيلهء تو را برايم بياورد ، والسلام . » « 1 » ، دوره معرفى نهضت امام حسين عليه السلام به شمار مىآيد . همانطور كه به دليل وجود گفت و گوها و نامه‌نگارىها و خطابه‌ها و وصاياى ثبت شده تاريخى ، آن را مهم‌ترين مقطع اين نهضت مقدس نيز مىتوان برشمرد . اين مقطع ، به دليل وجود نصوص فراوانى كه از امام حسين عليه السلام در معرفى و كشف هويت نهضت نقل شده است ، يكى از غنىترين مقاطع به شمار مىرود . همچنين از نظر تاريخى و انتخاب‌هايى كه امام حسين عليه السلام در اين فاصله از آن برخوردار بود و موضع‌گيرىهاى امام عليه السلام در برابر اين گزينه‌ها ؛ و سرانجام از جنبه نوع انتخابى كه آن حضرت از همان نخست بر آن پاى مىفشرد ، نيز يكى از مقاطع بسيار مهم به شمار مىآيد . اما از نصوص مربوط به اين فاصله مهم زمانى ، براى رسيدن به تعريفى صحيح و كامل از اين انقلاب مقدس ، درست استفاده نشده‌اند ؛ و بسيارى از نوشته‌هاى مربوط به آن از لغزش كوتاهى و خطاى استنتاج سالم نمانده است . تأملى ساده در كتاب‌ها و پژوهش‌هايى كه حقيقت قيام امام حسين عليه السلام را به بحث گذارده‌اند ، خود ، دليل بر گفته ماست و نمونه‌هاى آن خواهد آمد . شايد اساس همهء اين برداشت‌هاى نادرست به عدم توجّه به نكات سه گانه زير باز گردد . 1 - شناخت شخصيت مخاطب در اين نصوص . 2 - نگاه به اين نصوص به عنوان مجموعه‌اى واحد . 3 - باز گرداندن متشابهات آن‌ها به محكماتشان . شناخت شخصيت مخاطب يكى از عناصر مهم در فهم و درك روايت‌هاى اهل بيت عليهم السلام است . زيرا آن بزرگواران با مخاطبان خويش به اندازه خِرَد و سطح آگاهى آنان سخن مىگفتند ؛ و ميزان دوستىشان نسبت به خود و نوع ارتباطشان با دشمنان را مد نظر داشتند . اين نكتهء مهمى است كه بايد در ذهن پژوهشگرانى كه در نصوص وارده از آن بزرگواران تأمل مىورزند پيوسته حضور داشته باشد .

--> ( 1 ) - تاريخ الطبرى ، ج 4 ، ص 308 .